Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AHTER: | Yıldız. Mc: Baht, talih. |
| AHTER-İ DÜNBÂLE-DAR: | Kuyruklu yıldız. |
| AHTERÂN: | f. Yıldızlar. Necimler. |
| AHTER-BÎN: | f. Müneccim. Yıldız ilmi ile meşgul olan kimse. |
| AHTER-GÛ: | f. Yıldız ilmi ile uğraşan kişi, müneccim. |
| AHTER-ŞİNAS: | f. Yıldız ilmi ile uğraşan. Müneccim. |
| İçerisinde 'AHTER' geçenler | |
| AHTER-İ DÜNBÂLE-DAR: | Kuyruklu yıldız. |
| AHTERÂN: | f. Yıldızlar. Necimler. |
| AHTER-BÎN: | f. Müneccim. Yıldız ilmi ile meşgul olan kimse. |
| AHTER-GÛ: | f. Yıldız ilmi ile uğraşan kişi, müneccim. |
| AHTER-ŞİNAS: | f. Yıldız ilmi ile uğraşan. Müneccim. |
| BAHTERÎ: | Salına salına yürüyen, yürüyüşü güzel olan adam. * Mağrur, kibirli. Kendini beğenmiş. |
| HEFT-AHTER: | f. Yedi gezegen. Yedi seyyâre. |
| KÛTAHTER: | f. Pek kısa, çok ufak. |
| NİKAHTER: | (Nik - ahter) f. Tâlihli, şanslı, mutlu. |
| ŞAHTEREC: | şahtere otu. |
| ŞEMAHTER: | Kötü, menhus. |
| ŞAHTEREC: | Şahtere otu. |
| ŞEMAHTER: | Kötü, menhus. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AHTER-İ DÜNBÂLE-DAR : | Kuyruklu yıldız. |
| AHTE : | f. Dışarı çıkarılmış, dışarı çekilmiş. (kılıç, bıçak gibi..) * Husyesi çıkarılmış hayvan. |
| AHTAB : | (Hatab. C.) Odunlar. |
| AH : | f. Aferin, bravo! manasına kullanılır. |