Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AKUL: | İshalden kurtaran bir ilâç. |
| İçerisinde 'AKUL' geçenler | |
| HATT-I ŞAKUL: | Çekül doğrultusu. Yer çekimi istikametinde, dünyanın merkezine doğru. |
| KABAKULAK: | Tıb: Daha ziyade tükrük bezlerini şişiren bulaşıcı ve ateşli bir hastalık. |
| MAKUL: | (Kavl. den) Denilmiş, söylenilmiş. * Söylenilen söz. |
| MAKULAT: | (Makule. C.) Çeşitler, takımlar. Kategoriler. |
| MAKULE: | Takım, çeşit. Kategori. |
| ŞAKUL: | (Çekül) Geo: Bir yerin umumi hattını tâyin için kullanılan âlete denir. Bir ağır cismi ip ile yüksekten sarkıtmakla bir duvarın ne derece yatık, eğri veya doğru olduğu anlaşılması gibi. |
| ŞAKULÎ: | Şâkule bağlı, onunla alâkalı, onunla nisbeti olan şey. Geo: Düşey. |
| TESAKUL: | Ağırdan alma, oyalanma, tembellik etme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AKU : | f. Baykuş, puhu. |
| AKA : | İran Türkleri "ağa" yerine kullanırlar. |