| Kelime | Anlam |
|---|
| AMİH: | Şaşkın, şaşırmış, şaşakalmış. |
| AMİHTE: | f. Karışmış, karışık. |
| AMİHTE-GÎ: | f. Karışmış olma. |
| İçerisinde 'AMİH' geçenler |
|---|
| AMİHTE: | f. Karışmış, karışık. |
| AMİHTE-GÎ: | f. Karışmış olma. |
| CAMİH: | Başı sert hayvan. |
| CEMAMİH (CEMÛH): | Başı sert, yavuz at. |
| DÜRAMİH: | Yürürken sallanan kişi. |
| LÂMİH: | (Lâmiha) (Lemh. den) Parlıyan, parıldıyan. Parlak. |
| MATAMİH: | (Matmah. C.) Göz dikilen şeyler. Göz dikilen yerler. |
| MELAMİH: | (Lemha. C.) Lemhalar. Bir şeyin başka bir şeye benzeme noktaları. Güzellik ve çirkinlik eserleri. |
| MÜSAMİH: | (Semâhat. dan) Aldırış etmeyen, göz yuman, hoş gören. |
| MÜTESAMİH: | Müsamaha eden, göz yuman, görmemezlikten gelen, hoş gören. |
| RAMİH: | Süngü batıran, mızrak saplayan. |
| SAMİH: | Cömert, eli açık sahavet sahibi ve civanmert olan. |
| ŞAMİH(A): | Ali şey, yüksek. * Mağrur, başını kaldırmış. Mütekebbir. * Tıb: Vücuddaki beyin ve kemik gibi yerlerdeki çıkıntılı, tümsek yerler. |
| ŞEVAMİH: | (Şâmiha. C.) Yüksek yerler, tepeler, yüksekler. |
| ZAMİH: | Somak ağacı. ("Tadım" da denir) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| AMİHTE : | f. Karışmış, karışık. |
| AMİ : | Senevî, yıllık. * Avamca. İleri gelenden olmayan. Câhil. Havassa âit olmayan. Avama âit ve müteallik. |
| AMA' : | Dağbaşlarında olan duman. |