Block title
Block content

Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P R S Ş T U Ü V Y Z

Kelime Anlam
AMİS: Sirkeyle ıslanmış çiğ et.
İçerisinde 'AMİS' geçenler
ÂRÂMİŞ: f. Huzur, rahat.
CAMİS: Cansız, camid. * Letâfeti gitmiş olan elbise.
CEVAMİS: (Câmus. C.) Camuslar, mandalar, kömüşler, su sığırları.
DAHAMİS: Bahadır, kahraman. * Karayağız, iri yapılı adam.
DAMİSE: Örten, setreden. Defneden.
DILAMİS: Yumuşak ve berrak olan şey.
GAMÎS: Üstü kuru, altı yaş olan ot. * Ağaç ve otların arasında olan küçük su arkları.
HAMÎS: Beşinci. Hamis günü. Perşembe günü.
HÂMİSEN: Beşinci olarak, beşinci olmak üzere.
HAMİŞ: Mektubun altına sonradan yazılan sözler. Hâşiye.
HAVAMİS-İ SÜLEYMANİYE: Tar: Süleymaniye Medresesini teşkil eden medreselerden beşinin müderrisine verilen ünvan. İlk zamanlarda havamis namı altında beş medrese ve beş aded de müderris bulunurken daha sonraları müderrislerin sayıları arttırılmış ve bundan dolayı "havamis" kelimesi de "hamise"ye kalbolunmuştur. Havamis medreseleri sonraları "Hâmise-i Süleymaniye" ismini almıştır.
HEM-ARAMİŞ: f. Birlikte dinlenen, beraber istirahat eden.
HİRAMİS (HİRMİS): İnsanın üstüne sıçrayıp hamle eden arslan ve kaplan eniği.
KAMİS: Gömlek. * Döl yatağını kaplayan ince deri. * Bâzı nebatlardaki ince zar.
KUVVE-İ LÂMİSE: Dokunma ve hissetme duygusu. Sertliği ve yumuşaklığı anlama duygusu.
LÂMİS: El ile tutup yoklayan. Dokunan. Temas eden.
LÂMİSE: Dokunma hissi, duygusu. El ile olan his. Bir şeyin cesâmetini anlama duygusu.
MAMİSA: Bir ot cinsi.
MUNTAMIS: Belirsiz olan. İntımâs eden.
MUSAMIS: Her nesnenin hâlisi ve aslı.
MÜNGAMİS: Suya batmış.
NAMİSA: (C.: Namisât) Kadınları süsleyip yüzlerinin kılını yolan kadın.
NEVAMİS: (Namus. C.) Namuslar, kanunlar, şeriatlar. (Bak: Desâtir)
NEVAMİS-İ İLÂHİYE: İlâhî kanunlar. (Bak: Şeriat-ı fıtriye)
RAMİS: Toprağı her yöne sürüp savuran rüzgâr.
RAMİŞE: İyilik, gökçelik, hasene.
RAMİŞGER: f. Çalgıcı. Saz çalan.
TAMİS: Uzak.
UKAMİS: Çok.
YEVM-ÜL HAMİS: Perşembe günü. Beşinci gün.
Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar
AMİ : Senevî, yıllık. * Avamca. İleri gelenden olmayan. Câhil. Havassa âit olmayan. Avama âit ve müteallik.
AMA' : Dağbaşlarında olan duman.
A : 1928 senesinde alınan Türk alfabesinin "a" harfi, Osmanlıcadaki elif ve ayın harflerine yakın bir ses verir.
 » Lügat manası içerisinde geçen kısaltmanın anlamını öğrenmek için tıklayın...
Yükleniyor...