Block title
Block content

Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P R S Ş T U Ü V Y Z

Kelime Anlam
AMİT: Yünü, üstüne yumak edip sarmak.
AMİT: (C.: Amâmit) Zarif, çeri, değerli kimse.
İçerisinde 'AMİT' geçenler
CAMİT: Eski ve Ortaçağlarda Giresun ile Samsun arasında kalan dağlık mıntıkaya verilen ad. Osmanlılar zamanında bu kelime Canik olarak kullanılmıştır.
HAMİT: Şiddetli, sağlam. * Üzerinde kıl olmıyan yağ tulumu.
HAMİT (HÂMİT): Yanmış ve pörsümüş süt.
KAMİT: Bağlanmış. * Tam olgun, kâmil.
MEVAMİT: Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) İncil'deki bir ismi.
MEYYİT-İ SÂMİTE: f. Susan ölü. Sessiz ölü. * Hareketsiz.
SAMİT(E): Susan, sükût eden. * Ses çıkarmaz, sessiz. * Gr: Sessiz harf.
SAMİTE-İ MEYYİTE: Ses çıkarmayan ölü. * Hareketsiz. * Haksızlıklar karşısında gayrete gelmeyen, ölü gibi sükût eden.
SAMİTANE: f. Sessizce, ses çıkarmaksızın, sâkitane.
SAMİT: Tatsız bayat süt. * Tuzsuz ekmek.
TEKELLÜM-İ SÂMİT: Sessiz konuşma.
Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar
AMİ : Senevî, yıllık. * Avamca. İleri gelenden olmayan. Câhil. Havassa âit olmayan. Avama âit ve müteallik.
AMA' : Dağbaşlarında olan duman.
A : 1928 senesinde alınan Türk alfabesinin "a" harfi, Osmanlıcadaki elif ve ayın harflerine yakın bir ses verir.
 » Lügat manası içerisinde geçen kısaltmanın anlamını öğrenmek için tıklayın...
Yükleniyor...