Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ANİS: | Şişman ve iri deve. İhtiyar bekâr. İhtiyar kız. |
| ANİSE: | Cana yakın kız veya kadın. |
| ANİSE: | f. Sıkı bağlanmış. Koyulaşmış, katılaşmış şey. (Kan ve mürekkeb gibi akıcı maddeler.) |
| İçerisinde 'ANİS' geçenler | |
| ANİSE: | Cana yakın kız veya kadın. |
| ANİSE: | f. Sıkı bağlanmış. * Koyulaşmış, katılaşmış şey. (Kan ve mürekkeb gibi akıcı maddeler.) |
| DANİSTEN: | f. Bilmek. |
| FİRNAS (FÜRÂNİS): | (C: Ferânis) Boynu kalın arslan. * Köylü reisi. |
| HANÎS: | Yeminini bozan, ahdinde durmayan. Rücu' eden. Te'hir eyleyen. |
| HANİS: | Sinen, dönen. (Bak: Hannas) |
| HANİS: | Ettiği yemini yerine getirmeyen. Yeminini bozan. |
| HANİS: | İki kat olmuş kimse.HANÎS : $ Zayıflık, gevşeklik. |
| HANÎS: | Kebap olmuş nesne. |
| HAZANİSTAN: | f. Sonbahar görmüş, sararıp solmuş yer. |
| KALÂNİS: | Takkeler, külâhlar. |
| KALÂNİSÎ: | Takkeci. |
| KANİSA: | (C.: Kavânıs) Taşlık denilen ve kuşlarda olan bir organ. |
| MEKÂNİS: | (Miknese. C.) Süpürgeler. |
| MUVANİS: | (Üns. den) İnsana alışık, insandan kaçmayan. * Ünsiyet peydâ eden, birbirine alışıp birlikte yaşıyan. |
| MÜCANİS: | Aynı cinsten olan. Cinsleri beraber olan. |
| MÜTECANİS: | (Cins. den) Bir cinsten olan. Diğerleriyle aynı cinsten olan. |
| NÂ-DANİST: | (Nâ-dâniste) f. Câhil, bilmez. |
| RAYİHANİSAR: | f. Koku saçan. |
| ZİYANİSAR: | (Ziya-nisâr) f. Işık saçan, ışık serpen. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ANİSE : | Cana yakın kız veya kadın. |
| ANİ : | Ansızın, birdenbire. Bir anda. Hemen. * Son derece kızgın. * Olgunlaşmış, kemale erişmiş. |
| AN : | En kısa bir zaman. Lahza. Dem. Cüz'i bir zaman. |