Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ATİME: | (C: Atâim) Ateş yakılan ocak; mangal. |
| İçerisinde 'ATİME' geçenler | |
| HATİME: | Son. Nihayet. Son söz. |
| HATİME-KEŞ: | f. Son veren, hâtime çeken, bitiren, sona erdiren. |
| HÜSN-Ü HÂTİME: | Neticeyi iyi bir halde bitirme. * İman ile âhirete gitmek. Kelime-i şehadet söyleyerek ölmek. |
| LATÎME: | (C: Letâyim) Misk. * Güzel kokular konulan kap. *Attarlar pazarı. * Güzel kokulu nesneleri götüren deve. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ATİM(E) : | Yavaş, sessiz, ağır. |
| ATİ : | Önde. Aşağıda. Sonra. Vâki olan. Gelecek zaman. |
| ATA : | t. Baba veya ecdaddan olan büyük. Önceden gelen. * Aynı soyun büyüğü. |