Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ATAN: | (C.: Atân) Kovası el ile çekilen kuyu. Kuyunun ve havuzun etrafında deve çekip duracak yer. Su kenarı. Kokmak. Dibâgat etmek. |
| ATANİB: | (İtnâbe. C.) Kısa ipler. Uzun ipler. Sicimler. Sâyebanlar. |
| İçerisinde 'ATAN' geçenler | |
| ATANİB: | (İtnâbe. C.) Kısa ipler. * Uzun ipler. Sicimler. * Sâyebanlar. |
| BATANET: | Oburluk, çok yiyicilik. * Şişmanlık. |
| CELÂ-YI VATAN: | Doğduğu yerden ayrılma. |
| EBNÂ-YI VATAN: | Vatan evlâtları. |
| EVLÂD-I VATAN: | Vatan çocukları. |
| FATANET: | (Fetânet) Zihin açıklığı. Çabuk kavrayış ve anlayış. Sağlam anlayış. Fıtnetlik. * Müteyakkız oluş. * Peygamberlerin sıfatlarından biridir. |
| FELÂH-I VATAN: | Vatanın kurtuluşu. Vatanın selâmeti. * Tar: 10 Şubat 1920'de İstanbul Mebuslar Meclisi'nde teşekkül etmiş olan bir grup. |
| FIKARÂT-I KATANİYE: | Tıb: Bel omurları. |
| FİKR-İ VATAN: | Vatan düşüncesi, vatan fikri. |
| HÂK-İ VATAN: | Vatan toprağı. |
| HÂRİC-İ VATAN: | Vatanın harici. |
| HÂRİS-İ VATAN: | Vatanın koruyucusu, vatanın bekçisi. |
| HAYKATAN: | Türraç kuşunun erkeği. |
| HIYANET-İ VATAN: | Vatan hainliği. Vatana hıyanet etme. |
| HUBB-UL VATAN: | Vatan sevgisi. |
| İCLÂ-Yİ VATAN: | Yerinden yurdundan sürgün etme, başka tarafa nefyetme. |
| KATAN: | Kuşların kuyruğu dibi. * Dağ ismi. |
| KATANE: | Az yemeklik. |
| MUKASSATAN: | Taksitli olarak, taksitle. |
| MUKATANE: | Mukim olmak, oturmak, ikamet etmek. |
| MÜBATANA: | Bir mevzu üzerinde karşılıklı çekişme. |
| MÜRATANE: | Acem dilini konuşmak. |
| NADDAHATAN: | Püsküren çifte pınarlar. |
| RAH-I VATAN: | Vatan yolu. |
| RATANET: | Arapçanın hâricindeki bir dille konuşma. |
| ŞARLATAN: | Fr. Yalancı. Yüksekten atarak karşısındakini aldatan. Hayasız. |
| ŞÜBBAN-I VATAN: | Vatanın gençleri. |
| VATAN: | (C.: Evtan) Bir kimsenin doğup büyüdüğü yer. Yurt. |
| VATAN-I ASLÎ: | Bir insanın doğup büyüdüğü veya içinde barınmak kasdedip, başka yere gitmek istemediği yerdir. Yalnız en az 15 gün kalmak istediği yer de kendisi için vatan-ı ikamettir. (Bak: Mukim) * Cennet. |
| VATAN-I SÂNÎ: | İkinci vatan. Sonradan yerleşilen yer. |
| VATAN-I SÜKNÂ: | Bir misafirin içinde 15 günden az oturmak istediği yerdir. Bu kimse de fıkıhta misafir sayılır. |
| VATANDAŞ: | Bir devlet ahalisinden ve teb'asından olan. |
| VATANÎ: | (Vataniyye) Vatanla alâkalı. Vatana ait. |
| VATANPERVER: | f. Vatanını seven. Memleketine hizmet eden. |
| VATANPERVERÂNE: | f. Vatanını seven kimseye yakışır şekilde. |
| VATANDAŞ: | Bir devlet ahalisinden ve teb'asından olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ATANİB : | (İtnâbe. C.) Kısa ipler. * Uzun ipler. Sicimler. * Sâyebanlar. |
| ATA : | t. Baba veya ecdaddan olan büyük. Önceden gelen. * Aynı soyun büyüğü. |