Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÂTIM: | Ölen, mahvolan. |
| ATIM: | t. Ateşli silahların boşaltılması, atılması. Kurşun menzili, kurşunun gidebildiği, yetiştiği mesâfe. Silahın bir defa atılması için lâzım gelen barut vesaire. |
| ATİME: | (C: Atâim) Ateş yakılan ocak; mangal. |
| ATİM(E): | Yavaş, sessiz, ağır. |
| İçerisinde 'ATIM' geçenler | |
| ATİME: | (C: Atâim) Ateş yakılan ocak; mangal. |
| ATİM(E): | Yavaş, sessiz, ağır. |
| FATİM: | Sütten kesilmiş çocuk. |
| HATİM: | Hitâma erdiren. Bitiren. * Mühür basan. |
| HATÎM: | Kâbe-i Muazzama'nın şimal tarafındaki taş. Duvar gibi olan sur. |
| HATİM: | Kadı, hâkim. * Sağlamlaştıran. |
| HATİME: | Son. Nihayet. Son söz. |
| HATİME-KEŞ: | f. Son veren, hâtime çeken, bitiren, sona erdiren. |
| HAVATÎM: | (Hatime. C.) Sonlar, nihayetler. |
| HAVATİM: | (Hâtem. C.) Mühürler, hâtemler. |
| HAVÂTİM-İ RESMİYYE: | Resmî mühürler. |
| HÜSN-Ü HÂTİME: | Neticeyi iyi bir halde bitirme. * İman ile âhirete gitmek. Kelime-i şehadet söyleyerek ölmek. |
| KÂTİM: | (Ketm. den) Ketmeden, saklıyan, tutan. Sır saklayan. |
| KÂTİM-İ ESRAR: | Sır saklıyan. |
| KATİM: | Toz çokluğundan karanlık olan. |
| LATÎM: | Babası ve annesi olmayan kişi. * Yüzünün bir tarafı beyaz olan at. * Yarış atlarının dokuzuncusu. |
| LATÎME: | (C: Letâyim) Misk. * Güzel kokular konulan kap. *Attarlar pazarı. * Güzel kokulu nesneleri götüren deve. |
| MAHATİM: | (Mahtum. C.) Bağlanmış ve kilitlenmiş şeyler. * Mühürlenmiş şeyler. |
| MÜTEŞATİM: | (Müteşâtime) Karşılıklı olarak birbirine söven. |
| SATİM: | (C.: Sutem) Galiz, kaba. |
| ŞATİM: | (Şetm. den) Küfreden, söğüp sayan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ATİME : | (C: Atâim) Ateş yakılan ocak; mangal. |
| ATİ : | Önde. Aşağıda. Sonra. Vâki olan. Gelecek zaman. |
| ATA : | t. Baba veya ecdaddan olan büyük. Önceden gelen. * Aynı soyun büyüğü. |