Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AYİB: | Dönüp çekilen. Geri dönen. Tövbe eden. |
| İçerisinde 'AYİB' geçenler | |
| DAYİB: | İtaat eden, vakarlı ve ciddi kişi. |
| DAYİBAN: | Gece ile gündüz. |
| MAAYİB: | Ayıplar. Lekeler. Kusurlar. |
| MEAYİB: | Kusurlar, ayıblar, lekeler. (Bak: Maâyib) |
| NAYİBE: | (C.: Nâibat-Nevâib) Musibet, belâ. * Zahmet, meşakkat. * Şiddet. |
| SAYİBE: | (C.: Siyeb) Adak için ayrılıp üstüne binilmeyen ve sütü içilmeyen dişi deve. * "Ümm-ül bahire" adı verilen ve peşpeşe üç dişi deve doğuran deve. Bu deveye de binilmez, sütü sağılmaz. Yabana salarlar, ölünceye kadar gezer. |
| ŞAYİB(E): | (C.: Şevâyib) Ayıp. Noksan. * Pis, murdar. * Saçı ve sakalı beyazlamış olan kimse. |
| ŞEVAYİB: | (Şayibe. C.) Şâyibeler, noksanlıklar, ayıplar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AYİDE : | Fayda, menfaat. * Muhabbet, sevgi. |
| AY : | (Bak: Ayât) |