Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AYİNE-SAZ: | f. Aynacı. |
| İçerisinde 'AYİNE-SAZ' geçenler | |
| İçerisinde 'AYİNE-SAZ' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AYİNE-İ ÂSMÂN : | Güneş. |
| AYİNE : | f. Ayna. Mir'ât. Kendisine tecelli ve aksedeni gösteren veya bildiren şey. (Ayna, ışığı aksettirip gösterdiğinden dolayı esmâ-i İlâhiyeyi de bize gösteren ve Cenab-ı Hakk'ın sıfatlarına âyinelik eden mevcudata da mecazen "âyine" denilmektedir.) * Vasıta ve mazhar mânasına da gelebilir. |
| ÂYİN : | Gözü değen kişi. Nazarı değen kimse. |
| AYİB : | Dönüp çekilen. Geri dönen. Tövbe eden. |
| AY : | (Bak: Ayât) |