Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AYİR: | Tereddütlü kimse. |
| İçerisinde 'AYİR' geçenler | |
| BAYİR: | Sürülmemiş, açılmamış, sert, ham toprak. |
| CAYİR: | Cevir ve cefâ eden. Eziyet veren. |
| GARAYİR: | (Garâre. C.) Büyük kıl çuvallar, hararlar. |
| GAYİR: | Irak, baid, uzak. |
| HAYİR: | Mütehayyir kimse. * Toplanmış su. |
| MAAYİR: | Ayıplanmış. |
| MAYİR: | (C: Miyâr) Taamlandıran, yiyecek veren. |
| MUGAYİR: | Aykırı. Uymaz. Zıd. Başka türlü. |
| MÜTEGAYİR: | Mügayir olan. Birbirine zıt olan. |
| SAYİR: | Bakan, seyreden. Seyredici. |
| ŞEAYİR: | (Şâire. C.) Hac için hazırlanan nişanlı kurbanlar. Şâireler. Safâ. Merve, Mina ve Arafat gibi, menâsik-i haccın edâ edilecek yerleri ve dinin alâmetleri. Menâsik ve âyin rüsumu. |
| TAYİR: | (Tayr.) Kuş. * Uçmak. * Çabuk yürümek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AYİB : | Dönüp çekilen. Geri dönen. Tövbe eden. |
| AY : | (Bak: Ayât) |