Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AYK: | Nâhiye. Kenar. Taife. |
| AYKA: | Deniz kenarı. Ev ortası. |
| AYKE: | Sık koruluk. |
| İçerisinde 'AYK' geçenler | |
| AYKA: | Deniz kenarı. * Ev ortası. |
| AYKE: | Sık koruluk. |
| BAYKAL: | Asya Türk ülkelerinde bulunan yaban kısrağı. |
| BAYKAR: | Çulha, bez ve kumaş dokuyan. |
| BAYKARA: | Helâk olma, mahvolma. * Böbürlene böbürlene sallanarak yürüme. * Malı çok olma. * Yırtıcı bir kuş. |
| GAYK: | (Gayuk) Fikri karışık olmak. |
| HAYK: | Kaplamak. |
| HAYK: | Sallanmak. * Dokumak. * Tesir etmek, etkilemek. |
| HAYKAN: | Büyük ve kalın olan. * Kısa boylu bir kimsenin yürümesi. * Omuzunu oynatmak. |
| HAYKATAN: | Türraç kuşunun erkeği. |
| KAYKA': | Tavuk avazı, tavuk sesi. |
| KAYKABAN: | İğde yemişi gibi akça yemişi olan bir ağaç. |
| MUSAYKAL: | Cilâlı. Parlak. Yaldızlı. Perdahlı. |
| PAYKUB: | f. Ayak vuran. * Mc: Rakseden, köçek. |
| SAYK: | (Bak: Sıyk) |
| SAYKAL: | Cilâ. Cilâ yapan âlet. Parlatan. * Kılıç bileyen. |
| SAYKAL VURMAK: | Cilâ vurmak, parlatmak. |
| SAYKALZEDE: | f. Cilâlı. Cilâlanmış. |
| SAYKALZEN: | f. Yaldızcı. |
| ŞAYK: | Dağ, cebel. |
| TASAYKUL: | Pürüzsüzlük. |
| UKAYKAN: | Karınca. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AYKA : | Deniz kenarı. * Ev ortası. |
| AY : | (Bak: Ayât) |