Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AYYİL: | (C.: İyâl) Nafakası lâzım olan kişi.AYYUK : Samanyolunun dâima sağ tarafında olan çok parlak ve uzak bir yıldızın ismi. Mc: Gökyüzünün pek yüksek yeri. |
| İçerisinde 'AYYİL' geçenler | |
| KUVVE-İ MÜTEHAYYİLE: | Hissolunan şeyin gıyabında resim ve tasvir kuvveti. Hayâl kuvveti. |
| MUHAYYİL: | Tahayyül eden. Hayal kuran. Zihinde olmayacak şeyleri düşünen. |
| MUHAYYİLE: | Kuvve-i hayâliye. Hayâl kurma merkezi. Zihinde bulunan hayal kuvveti. |
| MÜTEHAYYİL: | (Hayal. den) Kuvve-i hayaliyeden geçiren, hayal kuran. Bir şeyi görüp gözetici, idrak edici olan. |
| MÜTEHAYYİLÂNE: | f. Hayal ve düşünceye dalarak, hayâl kurarak. |
| MÜTEHAYYİLE: | Beyinde hayal kurma merkezi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AYYAB : | Kusur görücü, ayıb gören. |
| AY : | (Bak: Ayât) |