Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BİŞKEL: | f. Elem, keder, gam, tasa, kasavet. Orak şeklinde ağaç anahtar. Kıvırcık saç. |
| İçerisinde 'BİŞKEL' geçenler | |
| İçerisinde 'BİŞKEL' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BİŞKUFE : | f. Kusma, istifra. * Çiçek. |
| BİŞ : | f. Artık, ziyade. Bıldırcın otu denilen zehirli bir ot. |
| Bİ- : | Başına eklendiği kelimeyi "e" haline getirir. İle, için mânâlarını vererek Farsçadaki "be" edatıyla aynı vazifeyi görür. Harf-i cerdir. Yâni; kendinden sonraki kelimeyi esre ("İ" diye) okutur. Yemin için de kullanılır. |