Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BİH-GÜZİN: | f. Sarraf. Bir şeyin en güzelini seçen. |
| İçerisinde 'BİH-GÜZİN' geçenler | |
| İçerisinde 'BİH-GÜZİN' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BİH-KEN : | f. Kökünden çıkaran, kök söken. |
| BİH : | O, onu, ona, ondan, onunla mânâlarına gelir. |
| Bİ- : | Başına eklendiği kelimeyi "e" haline getirir. İle, için mânâlarını vererek Farsçadaki "be" edatıyla aynı vazifeyi görür. Harf-i cerdir. Yâni; kendinden sonraki kelimeyi esre ("İ" diye) okutur. Yemin için de kullanılır. |