Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BİHAN: | (Bih. C.) f. İyiler, iyi adamlar. |
| İçerisinde 'BİHAN' geçenler | |
| MÜSEBBİHAN: | f. Tesbih edenler. Bütün noksan sıfatlardan, her çeşit kusurdan Cenab-ı Hakkın uzak, temiz ve pâk olduğunu ikrar edenler, söyleyenler.(Evet, her bir nebat, her bir ağaç, pek çok lisan ile Sani'lerini öyle gösteriyorlar ki; ehl-i dikkati hayretlerde bırakır ve bakanlara "Sübhanallah!.. Ne kadar güzel şehadet ediyor" dedirtirler... S.) |
| MÜSEBBİHÂNE: | f. Tesbih ederek. Sübhânallah diyerek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BİHAH(E) : | Ses kısıklığı. |
| BİH : | O, onu, ona, ondan, onunla mânâlarına gelir. |
| Bİ- : | Başına eklendiği kelimeyi "e" haline getirir. İle, için mânâlarını vererek Farsçadaki "be" edatıyla aynı vazifeyi görür. Harf-i cerdir. Yâni; kendinden sonraki kelimeyi esre ("İ" diye) okutur. Yemin için de kullanılır. |