Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BİHTE: | f. Kalburdan geçirilmiş, elenmiş. |
| BİHTER(EK): | f. En iyi, daha iyi. |
| BİHTEREK: | f. Farslılarca, 120 senede bir def'a 13 ay kabul edilen yılın ismi. |
| BİHTERÎ: | f. Üstünlük, en iyi ve üstün olma. |
| BİHTERÎN: | f. Pek iyi, en iyi. |
| İçerisinde 'BİHTE' geçenler | |
| BİHTER(EK): | f. En iyi, daha iyi. |
| BİHTEREK: | f. Farslılarca, 120 senede bir def'a 13 ay kabul edilen yılın ismi. |
| BİHTERÎ: | f. Üstünlük, en iyi ve üstün olma. |
| BİHTERÎN: | f. Pek iyi, en iyi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BİHTER(EK) : | f. En iyi, daha iyi. |
| BİH : | O, onu, ona, ondan, onunla mânâlarına gelir. |
| Bİ- : | Başına eklendiği kelimeyi "e" haline getirir. İle, için mânâlarını vererek Farsçadaki "be" edatıyla aynı vazifeyi görür. Harf-i cerdir. Yâni; kendinden sonraki kelimeyi esre ("İ" diye) okutur. Yemin için de kullanılır. |