Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BİL-UMUM: | Bütün, tamamı, hep. |
| İçerisinde 'BİL-UMUM' geçenler | |
| İçerisinde 'BİL-UMUM' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BİL-GUDUVV-İ VE-L-ÂSÂL : | Sabah ve akşam. |
| BİLÂ : | Olmayarak, sahib olmıyan "...sız,...siz" mânâları yerine kullanılan edattır. Kelimenin başına getirilerek menfi mânâ hasıl olur. |
| Bİ- : | Başına eklendiği kelimeyi "e" haline getirir. İle, için mânâlarını vererek Farsçadaki "be" edatıyla aynı vazifeyi görür. Harf-i cerdir. Yâni; kendinden sonraki kelimeyi esre ("İ" diye) okutur. Yemin için de kullanılır. |