Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BİNC: | Her nesnenin aslı ve kökü. |
| BİNCİŞK: | f. Şerçe kuşu. |
| İçerisinde 'BİNC' geçenler | |
| BİNCİŞK: | f. Şerçe kuşu. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BİNCİŞK : | f. Şerçe kuşu. |
| BÎN : | f. Kelime sonuna ilâve ile "gören, görücü" mânalarına gelir. Meselâ: |
| Bİ- : | Başına eklendiği kelimeyi "e" haline getirir. İle, için mânâlarını vererek Farsçadaki "be" edatıyla aynı vazifeyi görür. Harf-i cerdir. Yâni; kendinden sonraki kelimeyi esre ("İ" diye) okutur. Yemin için de kullanılır. |