Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BAŞİR: | Müjdeci, müjde veren. Mutlu, mesut. |
| İçerisinde 'BAŞİR' geçenler | |
| FÂİL-İ MÜBAŞİR: | Huk: Bir şeyi bizzat yapan kimse. |
| FÂİL-İ MÜBAŞİR: | Huk: Bir şeyi bizzat yapan kimse. |
| MÜBAŞİR: | Müjdeleyen. * Mahkemede kapıcılık edip şâhid ve maznunların ismini çağırarak mahkemeye yardım eden kişi. * Geçici bir vazife alarak merkezden bazı emirleri götüren, icrâ salâhiyeti olan. * Müfettiş. Kontrolör. |
| TABAŞİR: | "Hind hıyarı" denilen bir deva. |
| TEBAŞİR: | Müjde. * Her şeyin öncesi, ilk zamanı. |
| TEBAŞİR: | f. Tebeşir. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BAŞİK : | (C.: Bevâşık) Atmaca denilen kuş. |
| BAŞ : | t. Reis, birinci, evvel. Başlıca, en mühim. |
| BÂ : | Arabçaya göre harfinin okunuşu. Ebced hesabında iki sayısını ifade eder. Mektup ve eski evraklarda Receb ayına işarettir. |