Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| BERİN: | f. Pek yüksek, en yüce. Yarık, yırtık, delik. |
| İçerisinde 'BERİN' geçenler | |
| AB-BERİN: | f. Akarsu ve şelâle kenarlarında suyun tazyikle akmasından meydana gelen içi oyuk kovuk. |
| ARŞ-I BERİN: | Arş-ı âlâ. Göğün en yüksek tabakası. |
| BÂD-I BERÎN: | Sabah rüzgârı. * Lâtif hava. |
| BİNABERİN: | f. Bunun üzerine, bu sebebe binâen, bundan dolayı. |
| ÇETR-İ ANBERİN: | Karanlık gece. |
| ZEBERİN: | f. Üstteki. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| BERÎ : | (Berâet. den) Kurtulmuş. Temiz. Kayıt ve hüküm altında olmayan. Zimmeti bulunmayan adam. Hiçbir karışıklık, kusur ve noksanı olmayan. Hastalıktan sâlim olan. (Bak: Ber') |
| BERK-ÂSÂ : | şimşek gibi. Berk gibi. |