Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| CÜND: | Er, asker. Ordu. Bir kimsenin yardımcıları. Şehir. |
| CÜNDÎ: | Süvâri, sipâhi, ata iyi binen, binici. |
| CÜNDEB: | (Cündüb) Bir nevi çekirge. Mc: Yağmacı. |
| CÜNDUH: | Büyük çekirge. |
| CÜNDÜB: | (C.: Cenâdib) Bir nevi çekirge. |
| İçerisinde 'CÜND' geçenler | |
| CÜNDÎ: | Süvâri, sipâhi, ata iyi binen, binici. |
| CÜNDEB: | (Cündüb) Bir nevi çekirge. * Mc: Yağmacı. |
| CÜNDUH: | Büyük çekirge. |
| CÜNDÜB: | (C.: Cenâdib) Bir nevi çekirge. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| CÜNDÎ : | Süvâri, sipâhi, ata iyi binen, binici. |
| CÜNABE : | f. İkiz çocuk. |
| CÜBA' : | Korkak. |