Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| CAHİD: | Mânen, kavlen, kalemen ve maddeten cihad eden. Mücâhid olan. Din düşmanı ile elinden geldiği kadar mânen, kavlen, kalemen ve maddeten cenkeden, vuruşan. Mümkün olduğu kadar gayretle çalışan. Kur'an ve İman hakikatlarının neşrinde çalışmak suretiyle mücahede eden. |
| CAHİD: | Bildiği halde inkâr eden. Ayak direyen. |
| İçerisinde 'CAHİD' geçenler | |
| MÜCAHİD: | Cihad eden. Çalışan. Din için çalışan. Düşmanlara karşı koyan. Çarpışan. * Fık: Allah (C.C.) yolunda gönüllü olarak cihada iştirak etmek istediği halde nefakadan, silâh ve saireden mahrum olan gazi demektir. Âyet meâli: "Bizim uğrumuzda mücahede edenlere mutlaka yollarımızı gösteririz ve hiç şüphe yok ki, Allah muhsinlerle -Allah'ı görür gibi ibadet eden mücahidlerle- beraberdir. (Sure : 29, âyet : 69) |
| MÜCAHİDANE: | f. Mücahid bir kimseye yakışır suret ve şekilde. |
| MÜCAHİDÎN: | (Mücahid. C.) Mücahidler. Cihad edenler. Allah yolunda mallarıyla, canlarıyla çalışan, çarpışanlar. |
| MÜTECAHİD: | İkrar etmeyen, inkâr eden. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| CAHÎ : | (Cahiye) Aşikar, aleni, açık, meydanda ve herkesin gözleri önünde olan. |
| CAH : | (Câhe) f. Makam, mansıb. Kadr, itibar. |
| CÂ : | f. Yer. Mekân. Mevki. |