Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| CAHİF: | Kişinin kendi yanında olan şeylerin çokluğundan fahirlenmesi. |
| CAHİF: | Uykusunda dişini öttürmek. Çok fazla hafiflik üzerine olmak. Nefis, ruh. İnsanın karnından çıkan ses. Kısa. Çok asker. |
| İçerisinde 'CAHİF' geçenler | |
| İçerisinde 'CAHİF' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| CAHÎ : | (Cahiye) Aşikar, aleni, açık, meydanda ve herkesin gözleri önünde olan. |
| CAH : | (Câhe) f. Makam, mansıb. Kadr, itibar. |
| CÂ : | f. Yer. Mekân. Mevki. |