Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| CAZİBE: | Çekme kuvveti. Mc: Letafet zamanı. Hüsn-ü cemal.(Hareket harareti, hararet kuvveti, kuvvet câzibeyi tevlid eder gibi bir âdet-i İlâhiyye, bir kanun-u Rabbanidir. Mek.) |
| CAZİBEDAR: | f. Çekici, câzibeli. |
| CAZİBE KANUNU: | Madde âleminde geçerli olan Cenab-ı Hakk'ın tekvini bir kanunudur. Bu kanuna göre iki madde birbirini aralarındaki mesafe ile ters orantılı; kütle ve miktarlarıyla orantılı olarak çeker. |
| İçerisinde 'CAZİBE' geçenler | |
| CAZİBEDAR: | f. Çekici, câzibeli. |
| CAZİBE KANUNU: | Madde âleminde geçerli olan Cenab-ı Hakk'ın tekvini bir kanunudur. Bu kanuna göre iki madde birbirini aralarındaki mesafe ile ters orantılı; kütle ve miktarlarıyla orantılı olarak çeker. |
| KUVVE-İ CÂZİBE: | Kendine çekici kuvvet. Dünyanın câzibe, yani çekme kuvveti. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| CAZİBEDAR : | f. Çekici, câzibeli. |
| CAZİB : | Çekici, cazibeli. * Hoş görünüşlü olup dikkati çeken. |
| CAZİ : | Ayaklarını dikip parmakları üzerine oturan kişi. |
| CAZGIR : | Yağlı güreşlerde pehlivanları seyircilere takdim edip dualarını okuyarak onları meydana çıkaran kimse. |
| CÂ : | f. Yer. Mekân. Mevki. |