Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| CEFAKAR: | f. Eziyet eden, cefa eden. Halk arasında: Eziyet çeken, cefa çekmiş mânalarında da kullanılır. |
| İçerisinde 'CEFAKAR' geçenler | |
| İçerisinde 'CEFAKAR' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| CEFA : | Eziyet. Sıkıntı. Zulüm. * Bir şey yerinde durmayıp bir tarafa ayrılmak. |
| CEF' : | Kenara çerçöp atmak. * Zâyi ve bâtıl olmak. * Koparmak. * Bir kabı eğip içindekini dökmek. |
| CENNET-ÂSÂ : | Cennet gibi. |