Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DÂHİYE: | Hârikulâde zekâ ve fetanet sahibi. Âfet, belâ, musibet. Kazâ. Emr-i azîm. Büyük iş ve hâdise. |
| DÂHİYE-İ DEHYÂ: | Çok büyük belâ, musibet. |
| DÂHİYE-İ EDEB: | Edebiyatta dâhi olan, eşine az rastlanan büyük edib. |
| DÂHİYE-İ HARB: | Çok becerikli büyük kumandan. |
| DÂHİYE-İ HİLKAT: | Yaradılıştan dâhi olan. Hârika. |
| İçerisinde 'DÂHİYE' geçenler | |
| DÂHİYE-İ DEHYÂ: | Çok büyük belâ, musibet. |
| DÂHİYE-İ EDEB: | Edebiyatta dâhi olan, eşine az rastlanan büyük edib. |
| DÂHİYE-İ HARB: | Çok becerikli büyük kumandan. |
| DÂHİYE-İ HİLKAT: | Yaradılıştan dâhi olan. Hârika. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DÂHİYE-İ DEHYÂ : | Çok büyük belâ, musibet. |
| DAHİ : | Eşine ender rastlanır, hârikulâde zekâ, fatanet ve hikmet sâhibi. |
| DAH : | f. Hizmetçi, uşak, cariye. * On (10). Aşer. * Korkak. Alçak, aşağılık, âdi kimse. |
| DA' : | Arabçada "bırak" mânasına emirdir. Meselâ: |