| Kelime | Anlam |
|---|
| DİHI: | Köyle ilgili, köylü, köye mensub. |
| DİHİM: | f. Taç. |
| DİHİŞ: | f. Verme, veriş, bağışlama, ihsan, atiyye. |
| İçerisinde 'DİHI' geçenler |
|---|
| BEDİHÎ: | Aşikâr, belli ve açık olma. * Ansızın zuhur eden. * Delil ve isbata muhtaç olmayacak derecede açıklık. |
| BEDİHİYYAT: | (Bedihî. C.) Delil ve isbatına lüzum olmayan sarih ve açık şeyler.(Mister Karlayl yine diyor: "En evvel kulak verilecek sözlerin en lâyıkı Muhammedin (A.S.M.) sözüdür. Çünkü: Hakiki söz onun sözleridir." Hem yine diyor ki: "Eğer hakikat-ı İslâmiyede şüphe etsen, bedihiyat ve zaruriyat-ı kat'iyyede iştibah edersin. Çünki, en bedihî ve zarurî bir hakikat ise İslâmiyettir."İşte bu meşhur feylesof, İslâmiyet hakkında bu şehadetini eserinde müteferrik yerde yazmış. H.) |
| BEDİHİYYET: | Açıklık. Kolayca anlaşılır ve görülür olmak. |
| DİHİM: | f. Taç. |
| DİHİŞ: | f. Verme, veriş, bağışlama, ihsan, atiyye. |
| KAZİYE-İ BEDİHİYYE: | Man: Delil ile isbata muhtaç olmaksızın, aklın cezmen hüküm ve tasdik eylediği hüküm. Bu iki kısma ayrılır:1- Kaziye-i bedihiyye-i akliyye: Aklın hârice danışmayarak ve havassın (hislerin) tavassut ve yardımına muhtaç olmayarak tasdik eylediği kaziyeye denilir ki; akıl mücerret mevzu ve mahmulünü tasavvur edince beyinlerindeki nisbet-i hükmiyeyi cezmen tasdik ediverir ve bunlara Ulum-u müteârife denir. Bu da ya evveliye veya fıtriyye olur.2- Kaziye-i bedihiyye-i akliyye-i evveliye: Aklın mücerret tarafeyni tasavvur ile beynindeki nisbet-i hükmiyeyi cezmen tasdik ettiği kaziyyeye denir. (L.R.) |
| KAZİYE-İ BEDİHİYYE-İ FITRİYYE: | Man: Aklın tarafeyni tasavvur ederken zihinde hâzır olan bir hadd-ı vasat vâsıtası ile nisbet-i hükmiyyeyi cezmen tasdik eylemesinden ibaret olan kaziyyeye denir. |
| MÜTEMEDDİHÎN: | (Mütemeddih. C.) Kendini medhedenler, övünenler. |
| ULUM-U BEDİHİYYÂT: | Delil ve isbatına lüzum görülmeyip kolaylıkla bilinen ilimler. (Bak: Kaziye-i bedihiyye) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| DİHİM : | f. Taç. |
| DİH : | f. Köy, karye. * On sayısı. |
| Dİ : | f. Dün, dünkü gün, bugünden bir evvelki gün. |