Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DAİYAN: | (Dâi. C.) Dua edenler, duacılar. |
| İçerisinde 'DAİYAN' geçenler | |
| İçerisinde 'DAİYAN' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DÂİYE : | İnsanı bir şeye candan bağlamağa sürükleyen iç duygusu. * Mücib ve sebep. * Bâis olan husus, vakit ve zamanın bir hâleti. * Arzu, hırs. * Dava. * Bahane. |
| DAİ : | Dua eden, duacı. * Sebep. * Davet eden. Muktazi. (Meselâ: Yemek yemek, iştihadan gelen bir lezzet, bir iştiyaktır. Onu yemeğe sevk eder. Buna dai denir.) Resul-ü Ekrem'in (A.S.M.) bir ismi de daidir. * Çağıran. Müezzin. |
| DA' : | Arabçada "bırak" mânasına emirdir. Meselâ: |