Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DABİ': | Yere yapışan, yere yapışıcı. |
| DABİ: | Kül, ramâd. |
| DABİB: | Akmak. Seyelân etmek. |
| DABİE: | Kişinin çoluk çocuğu. |
| DABİR: | Arka, kök, nihâyet. Son, âhir. Bir nişandan geçen ok. |
| DABİRE: | Askerin bozulması. |
| DÂBİRET-ÜL İNSAN: | İnsanın ökçe siniri. |
| DÂBİRET-ÜT TUYUR: | Kuşların, ayakları arasındaki parmak. |
| İçerisinde 'DABİ' geçenler | |
| DABİ': | Yere yapışan, yere yapışıcı. |
| DABİB: | Akmak. Seyelân etmek. |
| DABİE: | Kişinin çoluk çocuğu. |
| DABİR: | Arka, kök, nihâyet. Son, âhir. * Bir nişandan geçen ok. |
| DABİRE: | Askerin bozulması. |
| DÂBİRET-ÜL İNSAN: | İnsanın ökçe siniri. |
| DÂBİRET-ÜT TUYUR: | Kuşların, ayakları arasındaki parmak. |
| HUDABİN: | Hakkı ve hakikatı gören. Cenâb-ı Hakk'ı tanıyan. |
| KUVVE-İ SEBUİYE-İ GADABİYE: | Zararlı şeyleri def'e sevkeden his ve kuvvet. |
| TEDABİR: | (Tedbir. C.) Tedbirler, çareler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DABİ' : | Yere yapışan, yere yapışıcı. |
| DAB : | f. şan ve şeref, haysiyet. |
| DA' : | Arabçada "bırak" mânasına emirdir. Meselâ: |