Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DAYE: | Çocuk hizmetçisi. Çocuğa süt veren. Dadı. Mürebbi. |
| DAYET: | Yan, taraf, cenb. |
| İçerisinde 'DAYE' geçenler | |
| ÂYET-İ MÜDÂYENE: | Kur'an-ı Kerim'de (Sure-i Bakara, 281. âyet) borçlu ve alacaklı hakkındaki âyet. (Bu âyet vasatî olarak bir sahife uzunluğundadır.) |
| BİDÂYET: | Başlangıç. İlk önce. Evvel ve ibtida. İlk olarak. |
| BİDÂYETEN: | İlk olarak. |
| BİDAYET MAHKEMESİ: | Bu tâbir eskiden Asliye Mahkemeleri için kullanılırdı. |
| CEDAYE: | Geyik. |
| DAYET: | Yan, taraf, cenb. |
| EHL-İ HİDAYET: | Hidâyette ve doğru yolda olanlar. Hidâyete erişmiş kimseler. |
| HİDAYE: | Çaylak kuşu. |
| HİDAYET: | Doğruluk. İslâmlık. Hakkı hak, bâtılı da bâtıl olarak görüp doğru yola girmek. Dalâletten ve bâtıl yoldan uzaklaşmak. |
| HİDAYET-EDÂ: | f. Hidayete sebeb olan. Hidayet verici. |
| MİNHAC-I HİDAYET: | Doğru yol. Hidayet yolu. |
| MÜDAYENE: | Borç alıp vermek. Ödünç almak ve vermek. |
| SİRAC-I RÂH-I HİDÂYET: | Hidayet yolunun ışığı. |
| ŞEMS-İ HİDAYET: | Hidayet güneşi. Hz. Muhammed'in (A.S.M.) bir ismi. |
| ŞEMS-İ HİDAYET: | Hidayet güneşi. Hz. Muhammed'in (A.S.M.) bir ismi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DAYET : | Yan, taraf, cenb. |
| DA' : | Arabçada "bırak" mânasına emirdir. Meselâ: |