Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DEGA: | f. Hile, habislik, dolandırıcılık. Hilekâr, dolandırıcı, habis. Kalp para, bozuk akçe. |
| İçerisinde 'DEGA' geçenler | |
| AFETZEDEGÂN: | (Afetzede. C.) f. Afete, belâya, felâkete uğramışlar. |
| ASİL-ZÂDEGÂN: | (Asil-zâde. C.) Asilzâdeler, soylu kişiler. |
| BENDEGÂNE: | Hizmetçi gibi. Bağlanmışçasına. |
| İBTİDA-ŞÜDEGAN: | f. Stajyer. |
| İHSAN-DİDEGÂN: | (İhsandide. C.) İyilik görmüş olanlar, bahşiş almış kimseler, minnettar bulunanlar. |
| MELAMET-ZEDEGÂN: | (Melametzede. C.) f. Ayıplanmış, kınanmış kimseler, azarlanmış olanlar. |
| MERDEGA: | (C: Merâdıg) Boğaz ile göğüs arası. |
| MÜRDEGÂN: | (Mürde. C.) Ölüler, emvât. Ölmüşler. |
| NEVRESİDEGÂN: | (Nev-reside. C.) Yeni olgunlaşmağa başlamış olanlar, yeni yetişmeler. Gençler, tazeler. |
| REVENDEGÂN: | (Revende. C.) f. Yürüyenler, gidenler. |
| SECDEGÂH: | f. Namaz kılınıp secde edilecek yer. İbadet yapılacak yer. |
| ÜFTADEGÂN: | (Üftade. C.) f. Düşkünler. Tutkunlar. Âşıklar. |
| ZADEGÂN: | f. Asâlet. * Temiz ve meşhur soydan olan. Tanınmış ve temiz âileden olan. Aristokrat. * Meşhur ve belli âileler cemaatı. |
| ZEDEGÂN: | (-zede. C.) f. Tutulmuşlar, çarpılmışlar, uğramışlar mânalarına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DEAİM : | (Dıâme. C.) Destekler, payandalar, direkler. |