Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DEHAN: | (Dıhen- Dahen) f. Ağız, Fem. |
| DEHÂN-I TENG: | Ufak ağız. Dar ağız. |
| DEHANE: | f. Küp, testi, fırın ve bunlara benzer şeylerin ağzı. |
| DEHANGÜŞA: | f. Söyliyen, açılmış ağız, konuşan ağız. |
| İçerisinde 'DEHAN' geçenler | |
| AB-I DEHÂN: | Ağız suyu, salya. |
| BESTE-DEHÂN: | f. Dili bağlı. Ağzı kapalı, susan, sükût eden. |
| DEHÂN-I TENG: | Ufak ağız. Dar ağız. |
| DEHANE: | f. Küp, testi, fırın ve bunlara benzer şeylerin ağzı. |
| DEHANGÜŞA: | f. Söyliyen, açılmış ağız, konuşan ağız. |
| DEHDAN (DEHDEHÂN): | Develerin bir yere toplanması. |
| GUŞE-İ DEHAN: | Ağzın iki tarafı. |
| GÜLDEHAN: | (Güldehen) f. Ağzı gül gibi güzel ve lâtif olan. |
| MÜHRDEHAN: | f. Ağzı mühürlü, kapalı. * Oruçlu. |
| NEŞİDEHÂN: | f. Neşide okuyan. |
| NEŞİDEHÂN: | f. Neşide okuyan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DEHÂN-I TENG : | Ufak ağız. Dar ağız. |
| DEHA : | Yaymak, döşemek. |
| DEH : | f. İyi hoş. Lâtif, güzel. * Tabur. * Saf. |
| DEAİM : | (Dıâme. C.) Destekler, payandalar, direkler. |