Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DERUN: | f. İç taraf. Dâhil. Kalb. |
| DERUNÎ: | f. Gönülden, içten. |
| İçerisinde 'DERUN' geçenler | |
| DERUNÎ: | f. Gönülden, içten. |
| ENDERUN: | İç, dâhil. * Kalb, içyüz, gönül. * Vaktiyle Osmanlı Sarayının iç teşkilâtı. |
| GILMAN-I ENDERUN: | Tar: Topkapı Sarayı (Yenisaray) iç oğlanları hakkında kullanılan bir tabirdir. Bunlar derece ve hizmet itibariyle başka başka odalara ayrılmışlardı. |
| HADŞE-İ DERUN: | İç sıkıntısı, gönül üzüntüsü. |
| İNŞİRAH-I DERUN: | İç açılması, ferahlama. |
| SAFDERUN: | f. Safi, içi temiz, kolay aldanabilen. |
| SAFDERUNAN: | (Safderun. C.) f. Kalbi temiz, içi saf olanlar. |
| SAFDERUNANE: | f. Kalbi safi olanlara ve kolay aldananlara yakışır surette. |
| SIDK-I DERUN: | Kalb temizliği. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DERUNÎ : | f. Gönülden, içten. |
| DERUC : | Hızlı esen rüzgâr, fırtına. |
| DERA : | f. Çan, çıngırak. |
| DEAİM : | (Dıâme. C.) Destekler, payandalar, direkler. |