Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DERVİŞ: | f. Gayet mütevazi ve kanaatkâr olan. Kimsesiz, fakir. Mâneviyâtla gönlü zengin olan fakir. Mürid veya şeyh. |
| DERVİŞÂN: | (Derviş. C.) f. Dervişler. |
| DERVİŞÂNE: | f. Dervişe yakışır halde, saflık ve kalenderlikle. Müstağni ve fakir bir surette. |
| DERVİŞÂN: | (Derviş. C.) f. Dervişler. |
| İçerisinde 'DERVİŞ' geçenler | |
| DERVİŞÂN: | (Derviş. C.) f. Dervişler. |
| DERVİŞÂNE: | f. Dervişe yakışır halde, saflık ve kalenderlikle. Müstağni ve fakir bir surette. |
| DERVİŞÂN: | (Derviş. C.) f. Dervişler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DERVİŞÂN : | (Derviş. C.) f. Dervişler. |
| DERVA(H) : | f. Şaşkın, şaşırmış olan, hayran. * Başaşağı asılmış. * Lâzım, zaruri, lüzumu olan, gerekli. |
| DERA : | f. Çan, çıngırak. |
| DEAİM : | (Dıâme. C.) Destekler, payandalar, direkler. |