Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| DEVA: | İlâç, çare. Hastalığın iyi olmasına sebeb olan gıda. |
| DEVABB: | (Dabbe. C.) Binek hayvanları. Hayvanlar. Yürüyenler. |
| DEVAC: | f. Üste örtünecek şey. Yorgan. |
| DEVADAR: | f. Devâlı, devâ verici, iyileştiren. |
| DEVAHİ: | (Dâhiye. C.) Büyük belâler. Afetler. Kazâlar. Çok üstün zekâ sahipleri. |
| DEVAHİL: | (Dâhile. C.) İçler, batınlar. |
| DEVAHİN: | (Dâhine. C.) Duman çıkaran bacalar. |
| DEVAÎ: | (Devâiye) İlâç cinsinden. İlâca âit ve müteallik. Devaya dâir. |
| DEVAİ: | (Dâiye. C.) Batından, içten gelen bir duyguyu teşvik edici hâlât. |
| DEVAİR: | (Dâire. C.) Daireler. Resmî işlerin görüldüğü yerler. |
| DEVAİR-İ ASKERİYE: | Askerî daireler. |
| DEVAİR-İ DEVLET: | Devlet daireleri. |
| DEVAİR-İ MÜTEDAHİLE: | İç içe daireler. |
| DEVAİR-İ RESMİYE: | Resmî daireler. |
| DEVALÜASYON: | Fr. Paranın değerinin düşürülmesi. |
| DEVAM: | Bir halde bulunma, sürekli olma, daimîlik. Bir işe veya bir memuriyete gidip gelme. Sebat. |
| DEVAN: | f. Hızlı yürüyen, koşan, seğirten. |
| DEVA NA-PEZİR: | Devâsı bulunmaz hastalık. |
| DEVANİK: | (Dânık. C.) Bir dirhemin dörtde birleri. |
| DEVAR: | Baş dönmesi hastalığı. |
| DEVARİ': | (Dır. C.) Zırhlar. Zırhlılar. Zırhlı gemiler. |
| DEVA-SAZ: | f. Çâre bulan, ilâç tertip eden. |
| DEVAT: | (C.: Devâyât) Divit. |
| DEVAVİN: | (Divân. C.) Divânlar, eski şairlerin şiirlerini topladıkları kitablar. |
| İçerisinde 'DEVA' geçenler | |
| ADEVÂN (ADV): | Sür'atle koşmak. |
| ALE-D-DEVAM: | Devamı üzere. Devamlı olarak. |
| ALÎK-ÜD-DEVÂB: | Yem torbası. |
| BERDEVAM: | f. Devam üzere. Devamlı sürüp giden. |
| DEVABB: | (Dabbe. C.) Binek hayvanları. Hayvanlar. * Yürüyenler. |
| DEVAC: | f. Üste örtünecek şey. Yorgan. |
| DEVADAR: | f. Devâlı, devâ verici, iyileştiren. |
| DEVAHİ: | (Dâhiye. C.) Büyük belâler. Afetler. Kazâlar. * Çok üstün zekâ sahipleri. |
| DEVAHİL: | (Dâhile. C.) İçler, batınlar. |
| DEVAHİN: | (Dâhine. C.) Duman çıkaran bacalar. |
| DEVAÎ: | (Devâiye) İlâç cinsinden. İlâca âit ve müteallik. Devaya dâir. |
| DEVAİ: | (Dâiye. C.) Batından, içten gelen bir duyguyu teşvik edici hâlât. |
| DEVAİR: | (Dâire. C.) Daireler. Resmî işlerin görüldüğü yerler. |
| DEVAİR-İ ASKERİYE: | Askerî daireler. |
| DEVAİR-İ DEVLET: | Devlet daireleri. |
| DEVAİR-İ MÜTEDAHİLE: | İç içe daireler. |
| DEVAİR-İ RESMİYE: | Resmî daireler. |
| DEVALÜASYON: | Fr. Paranın değerinin düşürülmesi. |
| DEVAM: | Bir halde bulunma, sürekli olma, daimîlik. * Bir işe veya bir memuriyete gidip gelme. * Sebat. |
| DEVAN: | f. Hızlı yürüyen, koşan, seğirten. |
| DEVA NA-PEZİR: | Devâsı bulunmaz hastalık. |
| DEVANİK: | (Dânık. C.) Bir dirhemin dörtde birleri. |
| DEVAR: | Baş dönmesi hastalığı. |
| DEVARİ': | (Dır. C.) Zırhlar. Zırhlılar. Zırhlı gemiler. |
| DEVA-SAZ: | f. Çâre bulan, ilâç tertip eden. |
| DEVAT: | (C.: Devâyât) Divit. |
| DEVAVİN: | (Divân. C.) Divânlar, eski şairlerin şiirlerini topladıkları kitablar. |
| EDEVAT: | (Edat. C.) Aletler. Takımlar, parçalar. * Gr. Fiil veya isimlere eklenen küçük kelime veya harfler. Edatlar. |
| EDEVAT-I KİTABET: | Yazı vasıtaları. |
| HURDEVAT: | f. Kırık dökük, eski püskü şeyler, öteberi. Hırdavat. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| DEVABB : | (Dabbe. C.) Binek hayvanları. Hayvanlar. * Yürüyenler. |
| DEV : | şeytan, ifrit, cin.DE'V : Aldatmak, hud'a. |
| DEAİM : | (Dıâme. C.) Destekler, payandalar, direkler. |