Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EŞAİM: | (Eş'em. C.) En şomlar, en uğursuzlar. |
| İçerisinde 'EŞAİM' geçenler | |
| MEŞAİM: | (Meşime. C.) Dölyatakları, ana rahimleri. |
| MEŞAÎM: | (Meş'um. C.) Uğursuz olan şeyler. Meş'um şeyler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EŞAİRE : | (Eş'ari. C.) Dinde meşhur imam Eb-ul-Hasan-ül-Eş'arî'ye bağlı olan sünnet ehlinin bir kısmı. |
| EŞA : | (C.: Âşâ) Hurma ağacının küçüğü. |