Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EŞEMM: | Burnu kuvvetli koku duyan. |
| EŞEMM: | Burnu kuvvetli koku duyan. |
| İçerisinde 'EŞEMM' geçenler | |
| MÜTEŞEMMİL: | İhrama bürünen. Teşemmül eden. |
| MÜTEŞEMMİM: | Koklayan, teşemmüm eden. |
| MÜTEŞEMMİR: | (Şemer. den) İşe hazırlanan. İşe hazırlanmış olan. |
| MÜTEŞEMMİS: | (Şems. den) Güneşlenen, güneşe çıkan. |
| TEŞEMMÜL: | İhrama bürünme. |
| TEŞEMMÜM: | (şemm. den) Koklama. |
| TEŞEMMÜR: | İşe hazırlanma. |
| TEŞEMMÜS: | (Şems. den) Güneşleme, güneşe çıkma. * Güneş çarpması. |
| TEŞEMMÜT: | Hayırla ve bereketle duâ etmek. |
| TEŞEMMÜM: | (Şemm. den) Koklama. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EŞEBB : | Arasından geçmek mümkün olmayan ağacın sıklığı. |
| EŞA : | (C.: Âşâ) Hurma ağacının küçüğü. |