Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EAZZ: | Galip. Daha aziz, daha şerefli, en şerefli, azizler. |
| EAZZ-İ AHİBBÂ: | Dostların en azizi. |
| İçerisinde 'EAZZ' geçenler | |
| EAZZ-İ AHİBBÂ: | Dostların en azizi. |
| MÜTEAZZIM: | (Azamet. den) Taazzum eden, büyüklük taslıyan, mütekebbir. |
| MÜTEAZZIMÂNE: | (Azamet. den) Benlik, büyüklük taslıyarak. |
| MÜTEAZZİ: | (Uzv. dan) Uzuvlaşmış. Organlaşmış, Uzuv hâline gelmiş. |
| MÜTEAZZİB: | Bekâr kalan, evlenmeyen. (Bak: Mücahede) |
| MÜTEAZZİBÂNE: | f. Bekâr kalana evlenmeyene yakışır surette. |
| MÜTEAZZİBÎN: | (Müteazzib. C.) Evlenmeyenler, bekâr kimseler. |
| MÜTEAZZİL: | (Azl. den) Azledilip işinden çıkarılmış. |
| MÜTEAZZİR: | Meydana gelmesi zor olan. * Özürlü olan. |
| MÜTEAZZİZ: | Taazzüz eden, izzet, kuvvet, kudret kazanan. |
| TEAZZUK: | Darlık, tazyik. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EAZZ-İ AHİBBÂ : | Dostların en azizi. |
| EÂZIM : | (A'zam. C.) İleri gelen büyükler. Büyük adamlar. |
| EÂCİB : | (U'cube. C.) Çok tuhaf ve acaib, şaşılacak şeyler. |