Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EBİB: | İri taneli yağmur. |
| İçerisinde 'EBİB' geçenler | |
| DEBİB: | Yürümek. * Harekete geçmek. |
| HEBÎB: | Rüzgâr, yel. |
| KEBİB: | Darı. |
| NEBİB: | (C: Enbüb) Boğum, kamış boğumu. |
| REBİB: | (C.: Rebâib) Üvey oğul. * Evde beslenen koyun. (Müe: Rebibe) |
| REBİBE: | Üvey kız. * Dadı. |
| SEBİBE: | (C.: Sebâib) Atın alın kılı, yele ve kuyruğu. * İnce keten bezi parçası. |
| ŞEBİB: | Bıçak üstüne sürçmek. |
| ŞEBİBE: | Gençlik. Yiğitlik. |
| ZEBİB: | Kuru üzüm. Kuru incir. * Yılan veya akrep gibi hayvanların zehiri. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EBİ : | (Bak: Ebu) |
| EB : | (Ebâ, Ebu, Ebi) Baba, peder. Ced. |