Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EBİH: | Yüzünden örtüyü kaldırmayan tesettürlü kadın. |
| İçerisinde 'EBİH' geçenler | |
| HEBİHA: | Yürürken sallanan kadın. |
| MÜNTEBİH: | Uyanık, intibah eden. Agâh ve habir olan. Gafletten ayrılmış olan. |
| MÜŞTEBİH: | Şüphelenen, şüpheci, iştibah eden. |
| NEBİH: | (Nebihe) Namlı, şanlı şerefli. |
| NEBİH: | İt avazı, köpek uluması. |
| REBİH: | Organları sülpük ve sarkık olan iri insan. |
| SEBİH: | Kuş yeleğinin kopup düşeni. * Pamuk ve yün atıldıktan sonra dürüp eğirmek için koydukları bez parçası. |
| SEBİHA: | Gecelik. Geceleyin giyilen elbise. |
| ŞEBİH: | (Şibh. den) Benzer, benzeyen, mümasil, nazir. |
| ŞEBİHUN: | f. Gece baskını. Şebhun. |
| ZEBİH: | Kesme, boğazlama. Kesilecek hayvan. * Hz. İsmail'in (A.S.) ve Hazreti Muhammed'in (A.S.M.) babası Hz. Abdullah'ın lâkabı. |
| ZEBİHA: | Boğazlanmış veya kesilecek hayvan. (Bak: Zebh) |
| ZEBİHEYN: | İki kurban. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EBİ : | (Bak: Ebu) |
| EB : | (Ebâ, Ebu, Ebi) Baba, peder. Ced. |