Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EBBAR: | İğneci. İğne yapan veya satan kimse. |
| İçerisinde 'EBBAR' geçenler | |
| CEBBAR: | (Sıfat-ı İlahiyedendir) İstediğini mutlak yapan, dilediğine muktedir olan. Büyüklük, azamet ve kudret sahibi. İmar eden Cenab-ı Hak. Kullarını ıslah edip tevbeye götüren Allah Teâlâ Hz.leri (C.C.) * Zâlim, gaddar, müstebid, mütemerrid insanlar da bu sıfatla tavsif edilir. Meselâ; Cengiz, cebbar ve gaddar bir devlet adamı idi. * Koz: Gökyüzünün cenubunda bulunan bir yıldız kümesi. |
| CEBBARANE: | Cebbarcasına. Cebbar olana yakışacak tarzda. |
| CEBBARÎ: | Cebbara mensub, cebbarlık, cebredicilik. Cebbarlık eden. |
| HEBBAR: | Çok fazla kılı olan sırtlan veya maymun. |
| NEBBAR: | Fasih dilli, güzel konuşan adam. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EBBAL : | Deve çobanı. |
| EBB : | (C.: Abâb) Kuru ot. Taze ot. * Mer'a, otlak, çayır. * Kavga etmek veya bir yerden gitmek için hazırlanmak. |
| EB : | (Ebâ, Ebu, Ebi) Baba, peder. Ced. |