Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EBKEM: | (Bükm. den) Dilsiz. Konuşamıyan. |
| EBKEMÎ: | f. Dilsizlik, dili olmamak. |
| EBKEM Ü LÂL: | Cevapsız bırakmak. Susmak. Dilsiz gibi sükût etmek. |
| EBKEMİYET: | Dilsizlik. Konuşamamazlık. |
| İçerisinde 'EBKEM' geçenler | |
| EBKEMÎ: | f. Dilsizlik, dili olmamak. |
| EBKEM Ü LÂL: | Cevapsız bırakmak. Susmak. Dilsiz gibi sükût etmek. |
| EBKEMİYET: | Dilsizlik. Konuşamamazlık. |
| LÂL Ü EBKEM: | Şaşa kalmış. Sükuta mecbur olmuş. Susmuş. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EBKEMÎ : | f. Dilsizlik, dili olmamak. |
| EBKA' : | Alaca karga. |
| EB : | (Ebâ, Ebu, Ebi) Baba, peder. Ced. |