Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EDİM: | Sahtiyan, tabaklanmış deri. Satıh, yüz, zemin. |
| EDİM-İ ARZ: | Yer yüzü. |
| EDİMME: | Derinin ikinci tabakası. |
| İçerisinde 'EDİM' geçenler | |
| EDİM-İ ARZ: | Yer yüzü. |
| EDİMME: | Derinin ikinci tabakası. |
| LEDÎM: | Yamanmış eski elbise. |
| MÜNHEDİM: | (Hedm. den) Yıkılmış, inhidam olmuş, harab olmuş. |
| MÜSTEDÎM: | (Devam. dan) Devamlı, daimî, sürekli. * Devamını isteyen, istidame eden. |
| NEDİM: | (C.: Nedmân - Nüdemâ) Sohbet arkadaşı, meclis arkadaşı. * Tatlı konuşan. Güzel hikâye anlatan. * Büyük kişileri hikâye ve fıkralarıyla eğlendiren. |
| NEDİME: | Kadın nedim. * Zengin veya şerefli, itibarlı bir kadının arkadaşı. |
| REDİM: | Eski, köhne kaftan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EDİM-İ ARZ : | Yer yüzü. |
| EDİ : | Küçük ve şerir (adam). * Küçük kap. |
| EDÂ' : | Yerine getirmek. Ödemek. Borcunu vermek. Vazifesini yapmak. * Tarz. Üslub. * Şive. * Tekebbür. * Fık: Namazı vaktinde kılmağa "Eda" ve vakit geçtikten sonra kılınan namaza da "Kaza" denir. (Bak: Kaza) |