Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EFİH: | Bir adamın beynine vurmak. |
| İçerisinde 'EFİH' geçenler | |
| MÜNTEFİH: | (Nefh. den) Şişmiş, şişkin. Hava ile doldurulmuş, üfürülmüş. |
| REFİH: | Rahatlık ve huzur içinde geçinen. Refah ve rahat ile yaşıyan. |
| SEFİH: | Zevk ve eğlenceye düşkün. Sefahete düşmüş. Malını düşünmeden harcayan. |
| SEFİHAN: | Heybe gibi çatıp içine birşeyler konulan iki çuval. |
| SEFİHANE: | f. Eğlenceye ve lüzumsuz masraflara düşkün olarak. |
| TEFİH: | Hakir, zelil. * Lezzeti olmayan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EFİD : | (Eftid) : f. Medhedici, öven, sena eden. * Hayret edilecek, şaşılacak, taaccüb edilecek şey. |
| EF'A : | Engerek yılanı. * Mc: Fena huylu, tabiatı kötü olan adam. |