Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EFİN: | Çürük ceviz. Zayıf fikirli ahmak kimse. |
| İçerisinde 'EFİN' geçenler | |
| DEFİN: | (Defn. den) Medfun, defnedilmiş, toprağa konulmuş, gömülmüş, gömülü. |
| DEFİNE: | Para veya altın gibi eskiden saklanmış şeylerin bulunduğu yer. * Kıymetli eşya. Kıymeti ve değeri yüksek olan şeyler veya kimse. |
| EF'ÂL-İ MÜKELLEFÎN: | Mükellef olanların (yani; Cenâb-ı Hakk'ın teklif ve emirlerini kabul ve vazifeli kimselerin) yaptıkları amel ve işler. Bunlar şu isim altında sıralanır: Farz, vâcip, sünnet, müstehab, mübah, mekruh, haram, sahih bâtıl, fâsid, helâl. |
| MÜKELLEFÎN: | Vazifeliler. Mükellefler. Bir şeyi ödemek zorunda bulunanlar. |
| NÜZUL-İ SEFİNE: | Geminin denize inişi. |
| SEFİNE: | Gemi. * Çeşitli mevzulara dair kitap. * Göğün güney yarım küresinde bir burç adı. |
| SEFİNE-İ NUH: | Hz. Nuh'un (A.S.) gemisi. (Bak: Nuh) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EFİD : | (Eftid) : f. Medhedici, öven, sena eden. * Hayret edilecek, şaşılacak, taaccüb edilecek şey. |
| EF'A : | Engerek yılanı. * Mc: Fena huylu, tabiatı kötü olan adam. |