Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EFAİ: | (Ef'a. C.) Engerek yılanları. |
| EFAİK: | (Efike. C.) Yalanlar, dolanlar, düzme sözler. İftiralar. |
| EFAİM: | Vâsi olmak, geniş olmak, bol olmak. |
| İçerisinde 'EFAİ' geçenler | |
| DEFAİN: | (Define. C.) Defineler. |
| EFAİK: | (Efike. C.) Yalanlar, dolanlar, düzme sözler. İftiralar. |
| EFAİM: | Vâsi olmak, geniş olmak, bol olmak. |
| LEFAİF: | (Lifafe. C.) Sargılar, örtüler. Zarflar. |
| MEFAİL: | (Mef'ul. C.) İşlenmiş ve yapılmış işler. |
| NEFAİS: | (Nefise. C.) Değerli, güzel ve beğenilir şeyler. |
| NEFAİS-PEREST: | f. Nefis şeyleri beğenenen, güzel şeyleri seven. |
| SEFAİN: | (Sefine. C.) Gemiler. |
| SEFAİN-İ HARBİYE: | Harp gemileri. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EFAİK : | (Efike. C.) Yalanlar, dolanlar, düzme sözler. İftiralar. |
| EFADIL : | (Efâzıl) Faziletliler, iyiliksever ve temiz kimseler. |
| EF'A : | Engerek yılanı. * Mc: Fena huylu, tabiatı kötü olan adam. |