Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EFFAF: | Çok of! çeken. Sıkıntılı, muztarib ve kederli kimse. Elemli, gamlı, tasalı adam. |
| İçerisinde 'EFFAF' geçenler | |
| LEFFAF: | Çok konuşan, çok lâf eden. Pek fazla söyliyen. Can sıkan. |
| ŞEFFAF: | Işığa mâni olmayan, ışık geçiren parlak cisim. Saydam. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EFFAK : | (İfk. den) Çok iftira eden, çok yalan isnad eden kişi. |
| EF'A : | Engerek yılanı. * Mc: Fena huylu, tabiatı kötü olan adam. |