Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EHABB: | Çok sevgili. En sevgili. |
| EHABB-I EHİBBA $: | Dostların, ahbabların en sevgilisi. |
| EHABB-I EMVAL: | Malların çok sevileni. |
| İçerisinde 'EHABB' geçenler | |
| EHABB-I EHİBBA $: | Dostların, ahbabların en sevgilisi. |
| EHABB-I EMVAL: | Malların çok sevileni. |
| MEHABB: | (Mehebb. C.) Rüzgârın estiği yerler. |
| MEHABBET: | (Bak: Muhabbet) |
| MÜTEHABB(E): | (Hubb. dan) Birbirine dost olan. Birbirini dost sayan. |
| MÜTEHABBİR: | İyi bilen. |
| MÜTEHABBİS: | Bir yere kapanan. Kendini hapseden. |
| MÜTEHABBİSÂNE: | f. Bir yere kapanıp kendini hapsedene yakışır surette. |
| TEHABB: | Dostluk etme. Muhabbet, sevişme. |
| TEHABBÜB: | (Bak: Tahabbüb) |
| TEHABBÜR: | (Haber. den) Esasını bilme, iyice bilme. |
| TEHABBÜS: | (Habs. den) Kendini bir yere kapama. Hapsetme. |
| TEHABBÜT: | (Bak: Tahabbut) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EHABB-I EHİBBA $ : | Dostların, ahbabların en sevgilisi. |